Babcia na rowerze

czyli czego chce zwyczajny żeglarz

• Wiesław Kaczmarek

  Ale często się używa takiego argumentu, w wielu wypowiedziach — przepraszam, że panu przerywam — takiego, że po prostu ten żeglarz nazwijmy go rekreacyjny czegoś oczekuje, czegoś chce od Związku.

• Maciej Kotas

  Jeżeli chcę pojeździć na rowerze nie muszę się zapisywać do Związku Kolarskiego ani żadnych norm jego spełnić.

• Wiesław Kaczmarek

  Chce pan jeździć po ścieżkach rowerowych...

• Maciej Kotas

  Niekoniecznie. Jeżeli babcia jedzie po chleb do GS-u, to ona nie musi spełniać żadnych norm technicznych roweru na przykład Związku Kolarskiego.

• Wiesław Kaczmarek

  Ale kartę rowerową musi mieć...

• Maciej Kotas

  Nie, reguluje to prawo państwowe. Jeżeli ja chcę popłynąć z Górek na Hel to muszę spełniać (wymagania związkowe — red.), ja nie rozumiem tego...

• Wojciech Górski

  Dobrze, ale jeżeli ta sama babcia jedzie nie rowerem, tylko maluchem, to już w zupełnie inną kategorię wpada!

• Maciej Kotas

  Ale ona nie musi spełniać warunków Polskiego Związku Motorowego...

• Wiesław Kaczmarek

  Chce mi pan powiedzieć, że może jechać po prawej stronie albo po lewej stronie?

• Maciej Kotas

  Nie, bo to regulują przepisy, ja nie mówię, że ja nie mam znać przepisów...

• Wiesław Kaczmarek

  To jest kwestia przepisów, pan stosuje takie spojrzenie na rzeczywistość bardzo wybiórczo.

• Maciej Kotas

  Nie, babcia jadąc na tym rowerze musi znać przepisy, ale nie musi...

• Wiesław Kaczmarek

  Nie będziemy spraw żeglarstwa ilustrowali babcią w GS-ie, no na litość boską, poważni ludzie jesteśmy, więc pana pytam, co z punktu widzenia takiego tradycyjnego żeglarza jest istotne, i co by chciał mieć od Związku — pan mówi, że nic i to jest odpowiedź...

• Maciej Kotas

  Nie, nie powiedziałem, że nic! Ja powiedziałem, żeby Związek nic nie chciał ode mnie! To jest moja odpowiedź.

www.samoster.w.szu.pl/index.php?doc=5

Na stronie internetowej PZŻ (http://www.pya.org.pl/Main/05.03.2005.htm) można przeczytać protokół ze styczniowej Narady Środowiskowej Żeglarstwa Śródlądowego:

Kolega Bogdan Grabowski zwrócił uwagę na wysoką ocenę jaką Komisja Rewizyjna wystawia Komisji Żeglarstwa Śródlądowego. Porównując Komisję Żeglarstwa Śródlądowego z Kapitanatem Sportowym podkreślił, że w Komisji Sportu działają zawodowcy, a w Komisji Żeglarstwa Śródlądowego sami amatorzy. Mówił o chamstwie, które staje się dokuczliwe i coraz częściej pojawia się na żeglarskich szlakach i o inicjatywach KŻŚ jego tępienia.

Zdaniem kolegi Grabowskiego strategiczne znaczenie dla przyszłej działalności KŻŚ powinno mieć zainteresowanie się blisko 2 milionową rzeszą żeglarzy nie zrzeszonych w Klubach i sekcjach żeglarskich. Związek jest związkiem sportowym, a „turystyka trzyma się PZŻ końcami paznokci” i może runąć! Błędem jest, że Związek „nie widzi żeglarzy nie zrzeszonych”. A to może być wielki rynek do zagospodarowania przez Związek, którego reprezentantem powinna być KŻŚ.

Należy powołać „Kapitanat Jachtingu”, który może powstać na bazie obecnego Statutu. 95% środków Związek przeznacza na sport (z dotacjami celowymi państwa). Związek się rozwija (zwiększa się liczba klubów i członków) tylko przed Sejmikiem.

Jak to miło być rynkiem do zagospodarowania. Z pewnością rzucimy się Kapitanatowi Jachtingu w ramiona.

Muzealne aktualności

Sterowanie nawą żeglarską stało się niepostrzeżenie w ciągu ostatnich lat okropnie skomplikowaną rzeczą. Gdzieś w siną dal odpłynęły czasy, gdy dla zarządzania żeglarstwem polskim wystarczał prosty Zarząd Polskiego Związku Żeglarskiego i jakiś społeczny sekretarz. Dziś mamy Zarząd, Prezydium Zarządu, Sekretarza Generalnego i wielki sekretariat oraz 17 (siedemnaście) Bardzo Wysokich Komisji do Bardzo Ważnych Spraw.

Łączność pomiędzy samymi Komisjami to już problem sam w sobie, nic więc dziwnego, że zaczęły się już zdarzać wypadki, że co niektórzy członkowie nawet wysokiego Prezydium nie bardzo wiedzieli jakie to są właściwie komisje i czym się zajmują. Tak więc powstała już praktycznie konieczność skodyfikowania zakresów prac wszystkich komórek PZŻ — co zajmuje oczywiście całkowicie czas — odpowiedniej Komisji. Trudności w tym zbożnym dziele piętrzą się, gdyż właściwie Komisje przestały być już Komisjami, a stały się kolegiami, a poza tym rzecz nie kończy się na budynku przy ul. Chocimskiej 14 w Warszawie. Istnieją przecież Samodzielne Okręgowe Zarządy PZŻ, a ponieważ ideą przewodnią owej samodzielności i było stworzenie ich na równie dobrym poziomie, co dawniejszy Zarząd Główny — tak więc i OZŻ powoli obrastają Komisjami (Kolegiami?) szczebla okręgowego!

Ba, żeby komplikacje w sterowaniu żeglarstwem ograniczały się tylko do jego wewnętrznej struktury organizacyjnej! Ale też niejeden Wysoki Urząd ma coś w tym żeglarstwie do powiedzenia! I płyną szeroką falą kodeksy, przepisy, zarządzenia i regulaminy, a że życie jest zwykle bogatsze, niż myśl ustawodawcy, więc do tych regulaminów poprawek, a interpelacji i ważnych orzeczeń co niemiara. Nie dziwię się więc specjalnie, że kapitanów coraz mniej, bo trzymać krzepko za rumpel i sterować po wodzie potrafiłoby wielu ludzi, ale płynięcie po fali papieru to już sztuka osobliwa dla wybranych.

Żagle nr 6 (100) czerwiec 1967 r. Felieton „Głos kapitana”.
Podpisano: Przemysław j.k.m.

« powrót do spisu treści

Smok on the Water — biuletyn informacyjny przyjemniaczków — Nr 1
Polska Federacja Żeglarska